Zamanın Kaydı: "Anı Yaşamak" mı, "Anı Anlamlandırmak" mı?

​Zaman, avuçlarımızın arasından süzülüp giden bir su gibi; eğer onu bir kaba sığdıramaz, bir kayda geçiremezseniz, geriye sadece ıslak ve uçucu bir boşluk kalır. Çoğu zaman "zaman yetmiyor" diye şikayet ederiz, oysa asıl sorun zamanın azlığı değil, bizim o zaman dilimine kattığımız değerin eksikliğidir. Hayatı anlamlandırmak için milyonluk kazançlara ya da devasa başarılara ihtiyacımız yok. Gerçek anlam; hedeflerimiz doğrultusunda her gün atılması gereken o küçük adımlarda, sorumluluk bilincinde ve günün sonunda kendimize verdiğimiz o dürüst hesapta gizlidir.

​1. Günün Muhasebesi: "Bugün Ne Yaptım?"

​Zamanı kayda değer kılmanın ilk adımı, dış seslere kulak tıkayıp kendi içsel görevlerimize odaklanmaktır. Hayat karşımıza irili ufaklı sorunlar çıkarır; önemli olan bu sorunları bir kaos yumağına dönüştürmeden, tane tane ve sükunetle çözebilmektir. Günün stresiyle başa çıkmanın yolu, sakinliği bir zırh gibi kuşanmaktan geçer.

​Akşam yastığa başınızı koyduğunuzda kendinize sormanız gereken o kritik soru şudur: "Ben bugün ne yaptım?" Eğer bu soruya gönül rahatlığıyla, "Sorumluluklarımı yerine getirdim, hedefime bir adım daha yaklaştım" diyebiliyorsanız, işte o zaman zamanı gerçekten "yaşamış" sayılırsınız. Aksi takdirde, sadece takvimden bir yaprak koparmış, ömrünüzden bir günü daha beyhude harcamış olursunuz.

2. "Anı Yaşa" Söyleminin Ötesine Geçmek

​Son yirmi yılın en popüler tavsiyesi hiç kuşkusuz "anı yaşa" (carpe diem) söylemi oldu. Ancak bu kavram sıklıkla yanlış anlaşıldı; sadece o andaki hislere odaklanmak, yarını ve dünü yok saymak gibi algılandı. Oysa "an", sadece o saniyelik duyguyla sınırlı değildir. Gerçekten anı yaşamak; içinde bulunduğunuz zaman dilimini yapabildikleriniz ve yapamadıklarınızla, derslerinizle ve iz düşümlerinizle bir bütün olarak değerlendirmektir.

​Bir anı kaçırmış olabilirsiniz, o an kendinizi ifade edememiş olabilirsiniz; ama sonrasında "Neden? Nasıl?" diye sormak, o andan bir ders çıkarmak ve zihninize bir not düşmek, o kayıp görünen zamanı bile kayda değer kılar. Sorgulanmamış bir an, yaşanmamış bir andır.

​3. Alışkanlıkların Gücü ve Kaosun Yıkıcılığı

​Yazılarımda sık sık vurguladığım gibi; bizi ayakta tutan ve sorumluluklarımızı yerine getirmemizi sağlayan şey, edindiğimiz alışkanlıklardır. Bilimsel olarak kanıtlanmıştır ki; bir eylemin bilinçaltına yerleşip alışkanlığa dönüşmesi için 21 günlük kesintisiz bir uygulama süreci gerekir.

Ancak burada çok kritik bir tuzak vardır: Bir düzeni kurmak aylar, hatta yıllar alabilirken; o düzeni yıkmak sadece bir anlık boşluğa, bir kaos anına bakar. Alışkanlıklarımızı sadece mekanik birer tekrar olarak görürsek, ilk sarsıntıda yıkılırlar. Alışkanlığı korumanın yolu, ona anlam katmaktır. İçselleştirilmemiş, anlamlandırılmamış her alışkanlık, fırtınada devrilmeye mahkum bir ağaç gibidir. Eğer o rutini neden yaptığınızı kalbinizde hissederseniz, hayat sekteye uğrasa bile o alışkanlık tamamen yok olmaz; küllerinden yeniden doğar.

​4. Nötr Bir Hayattan Kaçınmak

​Yapabileceklerimizin yerini alan o "nötr" ve sıfır noktası, insanın ömründen çalan en sinsi hastalıktır. Hiçliği yaşamak, hiçbir şey üretmeden ve anlam katmadan zamanı tüketmek, insan ruhunu en çok yoran durumdur. Beyhude geçmiş zamanların yorgunluğu, çok çalışmanın yorgunluğundan çok daha ağırdır.

​Zaman, harcanacak bir meta değil, ilmek ilmek işlenecek bir mefhumdur. Hayatı sadece "yaşamak zorunda olduğumuz için" değil, her anını bir değere dönüştürerek sürdürmeliyiz. Unutmayın; zamanın nabzı, sizin ona yüklediğiniz anlamla atar.

Suzan Güzel